Mijn transformatie

Het transformatie spel. Ik liep er al weken aan te denken. Zomaar, geen idee waarom het ineens in me op kwam. Maar het bleef terug komen. Ik wilde dat spel wel eens spelen, ik was nieuwsgierig. Als ik iets over mezelf kan leren, dan zal ik het niet laten. Op de cursus healing kwam het spel ter sprake en omdat het een relatief rustige periode was wat betreft dingen over mezelf leren, besloot ik zeker niet te wachten. Eens kijken wat er zou gebeuren.
Het eerste wat me opviel toen ik het spel zag liggen, was dat op het speelbord hetzelfde teken stond als op mijn arm in de vorm van een tatoeage.
Dankzij het warme weer en de mouwloze zomerhemdjes was die tatoeage al weken in the picture. Iedereen bleef vragen waar dat nou voor stond. En nu kwam ik het ook hier weer tegen. Een goed begin!

Ik wist niet wat ik me er precies bij voor moest stellen. We begonnen met een meditatie om ons speldoel helder te krijgen. Ik had al een paar mogelijkheden “bedacht” maar in de meditatie kwam toch iets anders naar voren. Wel heel duidelijk en zeker iets waar ik veel mee kon. Het spel begon. Pijn en belemmeringen, inzichten en wonderen, universele feedback en bewustzijnskaartjes en natuurlijk transformeren. Alles op de vier niveaus: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel. Niets bleef onaangeroerd. En alles even treffend. Dingen die ik wel en dingen die ik niet herkende, zowel positieve kanten als kanten die me tegenhielden om te groeien en mezelf te zijn. Mijn medespelers vulden gaten in die ik niet zag en hielpen me alles op een rijtje te zetten. Alles op een hele positieve, zachte manier. Het zijn vooral je positieve kanten, de kracht die je in je hebt om je speldoel aan te pakken, je mogelijkheden in plaats van je onmogelijkheden, die je tegen komt.
Tijdens het spel bewezen we elkaar diensten door de ander een belemmering of inzicht te geven en woorden van waardering en erkenning naar elkaar uit te spreken.
Ego probeerde er wel eens tussen te komen maar kreeg geen houvast. Hoewel veel mensen in het leven geneigd zijn de makkelijkste weg te kiezen, neemt iedereen hier bewust de moeilijkste weg. En als je dan niet zo veel belemmeringen hebt dan kan dat zelfs vervelend zijn. Het verbaasde me dat ik zo open kon zijn bij mensen die ik niet ken of alleen van de cursus, terwijl ik bij mensen die ik beter ken, veel minder loslaat. En toch voelde ik me niet kwetsbaar of onzeker.

Het was een lange dag, met veel informatie die, opgeschreven en uit getekend, mee naar huis ging. Maar ik had het niet willen missen. In de week erna kon ik het namelijk meteen toepassen. Gewoon in het verkeer, op weg naar mijn werk. Ik voelde me niet op mijn gemak met een agressieve chauffeur achter me. In plaats van daar automatisch op te reageren door terug te trekken en aan de kant te gaan, wat ik normaal gesproken zou doen, herkende ik het speldoel. Ik nam even tijd en afstand om de situatie te bekijken, wetend hoe ik normaal zou reageren en terugdenkend aan alles wat ik met het spel te weten was gekomen. En ik besloot mezelf niet langer klein te maken. Ook ik mocht hier zijn en rijden. En zolang ik dat volgens de verkeersregels netjes deed, had ik geen reden om me minder te voelen dan hem en aan de kant te gaan. Hij moest maar even wachten. Dat voelde als een overwinning voor mezelf hoewel ego bleef trekken zolang als die chauffeur achter me zat.
Alles wat ik aan informatie meekreeg die dag, heb ik thuis meteen uitgetypt. Zo kan ik het vaker nalezen en weer even boven halen en kijken of ik het in de dagelijkse situaties ook herken.
Margriet, je was onze spelleider. Ik vind het geweldig zoals je alles uitlegde, ons op dingen wees, zaken helder kreeg, ons zoveel verder geholpen hebt en de hele dag ons alle vier je onverdeelde aandacht hebt gegeven. Het was een zeer waardevolle dag. Dank je wel!!!

Bianca